sobota, 24 stycznia 2015

Pasta z czerwonej soczewicy z suszonymi pomidorami



Przeżywając kryzys pod tytułem "co by tu dać do kanapek" wynalazłam gdzieś w internecie przepis na taką pastę - z soczewicy czerwonej z dodatkiem suszonych pomidorów.
Przyznam się bez bicia, że nigdy wcześniej nie jadłam soczewicy (pod żadną postacią) i niestety teraz wiem jak dużo mnie ominęło (!), a na dodatek jestem fanką suszonych pomidorów - przepis wiec wydał się wprost idealny dla mnie.

Pasta robi się stosunkowo szybko (jedyne co to zabiera czas to pilnowanie soczewicy podczas gotowania), nie jest wymagająca, przyjazna myślę każdej kieszeni, a smakuje rewelacyjnie!

Jeśli ktoś nie lubi suszonych pomidorów to myślę, że może je spokojnie pominąć - chociaż straci trochę na smaku.

Dodam jeszcze, że pasta jest bardzo podobna do hummusów robionych z pastą sezamową. Tu jednak tej pasty nie ma. Niedługo (mam nadzieję ;) pojawi się przepis na kolejną pastę z soczewicy tym razem właśnie z dodatkiem tahini - czyli sezamu. Hummus z soczewicy po prostu ;)

Tymczasem zapraszam do tego przepisu :)


Składniki:
  • Szklanka suchej, czerwonej soczewicy
  • 2 szklanki wody
  • 2 łyżki koncentratu pomidorowego
  • 1-2 ząbki czosnku (zależy od intensywności i upodobań)
  • suszone pomidory (najlepiej z oleju, który potem możemy wykorzystać jako olej potrzebny w przepisie) (ile? - wedle uznania)
  • czubata łyżeczka słodkiej papryki
  • łyżeczka oleju (najlepiej tego z suszonych pomidorów)
  • sól, pieprz, zioła do smaku (ja użyłam bazylii)
Soczewicę musimy najpierw przepłukać w zimnej wodzie, a następnie w garnku zalać 2 szklankami wody i wstawić na gaz. Gotujemy (pod przykryciem!) do momentu aż soczewica wchłonie całą wodę i zrobi się nam z niej papka. Wtedy zdejmujemy pokrywkę i przez kilka-kilkanaście minut gotujemy aby nadmiar wody odparował. Cały czas oczywiście mieszamy aby nam nie przywarła do dna.
Gdy soczewica jest już gotowa, dodajemy do niej przeciśnięty przez praskę czosnek (lub posiekany drobno), koncentrat, suszone pomidory (również drobno pokrojone), olej, papryczkę, sól, pieprz i zioła. Wszystko blendujemy na gładką masę i odstawiamy do przestygnięcia.

Pasta już jest gotowa :)

Idealna do kanapek, naleśników, mięs i zarazem bardzo prosta w przygotowaniu.

Polecam :)




Lemon Curd z żółtek



W wielu miejscach widziałam przepisy na 'Lemon curd' lecz nigdy nie miałam sposobności go zrobić. Zostały mi pewnego razu 2 zółtka i voila! Tak powstał mój pierwszy lemon curd i zapewniam... nie ostatni!
Jestem nim zachwycona (za co bardzo dziękuję Pani Paulinie z kotlet.tv bo to od niej przepis pochodzi - oczywiście z drobną zmianą) - zwłaszcza, że uratował naszego wigilijnego dorsza!

Tak tak... krem zrobiłam całkiem przypadkiem bo wyznaję zasadę, że u mnie w kuchni nic się nie może zmarnować i dzięki temu "przypadkowi" eksperyment wygilijny - dorsz w pomarańczach, który sam był niestety dość suchy, bezsmakowy i zwyczajnie nieciekawy - został uratowany!
Sos nadał rybce wyrazistszego smaku, spowodował, że była bardziej soczysta, mniej trocinowata i stała się świątecznym przebojem :)

Czym jest lemon curd?
Jest to krem/sos/mus cytrynowy robiony zazwyczaj z masła, żółtek (chociaż spotkałam się z przepisami na całe jajka), cytryny i cukru.
Świetnie sprawdza się w potrawach zarówno słodkich jak i wytrawnych. Najczęściej spotyka się w babeczkach, ciastach, tartach, jednak jak już pisałam, spokojnie można go zastosować jako dodatek do sałat, ryb czy innych mięs.

Istnieje duża dowolność do do przygotowywania tego musu. W zależności czy wolimy słodsze, czy bardziej kwaśne smaki, możemy dodać więcej lub mniej cukru.

Naprawdę polecam wypróbować ponieważ jest to prosty, szybki i bardzo smaczny dodatek do wielu rzeczy :)

Składniki:
  • 2 żółtka
  • około 8-10 łyżek cukru pudru
  • sok z 2 cytryn
  • pół kostki masła
Sok z cytryn, cukier puder i żółtka dodajemy do rondelka i podgrzewamy na małym ogniu dokładnie mieszając. Po chwili gdy już się podgrzeje dodajemy masło i dalej cały czas, bardzo dokładnie mieszamy.
W trakcie próbujemy czy smakowo nam odpowiada, czy nie jest za kwaśny, czy za słodki. Regulujemy wedle własnych potrzeb cukrem lub (jeśli mamy) sokiem z cytryny.
Lemon curd powinien trochę zjaśnieć i (teoretycznie) zgęstnieć. Czemu piszę teoretycznie? W przepisach podają że tak się powinno zadziać. |U mnie natomiast, był cały czas dość rzadki. Dopiero po ostudzeniu i wstawieniu do lodówki zrobił się rzeczywiście gęsty, dlatego uważam, że to nie jest do końca warunek "gotowości" naszego sosu.

Jak już napisałam - gdy uznamy, że już jest gotowy zdejmujemy z ognia, odstawiamy do przestygnięcia, przekładamy potem najlepiej w słoik i chowamy do lodówki.

U mnie wytrzymał tydzień i jeszcze był dobry (więc bardzo możliwe, że można jeszcze dłużej przechowywać, jednak nie polecam trzymać ponad 2 tygodnie)

Bardzo prosty i bardzo smaczny :)
Serdecznie go polecam zwłaszcza osobom, które lubią w słodyczy mieć nutkę kwaskowatości :)


piątek, 26 grudnia 2014

Domowy likier kawowy


Jeśli ktoś jest fanem delikatnych, słodkich alkoholi, a na dodatek lubi smak kawy to ten likier na pewno będzie smakował :)

Powinnam teraz napisać kilka słów o nim jednak mam kompletny mętlik, ponieważ tak naprawdę każde pozytywne określenie jakie mi przychodzi do głowy pasuje do niego. Jest i słodki i jednocześnie nie za słodki, delikatnie kawowy, jednak na tyle wyrazisty, że czuć że to likier kawowy, a nie jakiś inny no i jak to likier (a w sumie jak każdy alkohol) - jest rozgrzewający.

Mogłabym o nim pisać same superlatywy ponieważ nie potrafię znaleźć żadnej jego cechy, która mi by nie odpowiadała.

Gorąco wam go polecam bo nie dość, że jest pyszny, to jeszcze bardzo prosty! :)

Składniki:
  • 0,5 l mleczka skondensowanego
  • 1/3 szklanki cukru
  • 5 łyżeczek kawy rozpuszczalnej
  • 50 ml wrzącej wody
  • 0,5 l czystej wódki
Kawę rozpuszczamy we wrzącej wodzie i słodzimy. Mleczko skondensowane podgrzewamy tylko do momentu aż się zacznie gotować. Gdy zawrze dolewamy rozpuszczoną kawę z cukrem, wszystko mieszamy aby się dobrze połączyło i odstawiamy do całkowitego ostygnięcia.

Jak już nasza mieszanka jest zimna dolewamy wódę. Dokładnie mieszamy.
Tak naprawdę likier jest już gotowy, jednak warto spróbować czy odpowiada nam smakowo. Jeśli jest za mocny to można dolać trochę zimnej, przegotowanej wody (u mnie była to 1/2 szklanki), jeśli jest za słaby to jedynym wyjściem jest dolać jeszcze trochę alkoholu. Jeżeli będzie zbyt mało słodki lub zbyt mało kawowy to rozpuszczamy w odrobinie wody cukier (dobrze jest podgrzewać to na lekkim ogniu - wtedy więcej nam się rozpuści) lub kawę.



Likier można pić od razu, jednak smaczniejszy jest po kilkugodzinnym "leżakowaniu" :)

Prawda, że przepis prosty?
Na dodatek można go swobodnie i w bardzo szybki sposób dostosowywać do własnych potrzeb :)

Gorąco polecam :)



poniedziałek, 22 grudnia 2014

Ciasto kajmakowe



Jest to chyba najprostsze i najszybsze ciasto jakie można przygotować w dosłownie chwilę.
 Nie jestem pewna czy aby na pewno można to nazwać ciastem - raczej deserem.
Zostawmy jednak sprawę co to jest... zajmijmy się tym jakie jest!

Jest kremowe, delikatne, słodziutkie i mnie nigdy nie nudzi. Potrafię zjadać kawałek za kawałkiem i co najgorsze... nadal mam ochotę na więcej!

Zdecydowanie każdy chociaż raz powinien tego przysmaku spróbować.
Jestem na 99,999999... % pewna, że jak ktoś go spróbuje to na jednym kawałku się nie skończy.

Dodatkowym atutem tego ciasta jest jego niesamowita prostota. Tak jak już pisałam robi się je w dosłownie 10 min - wystarczy tylko mieć składniki. Musi ono oczywiście swoje odleżeć w lodówce i zmięknąć (jednak i na to jest sposób. Jeśli spodziewacie się zaraz gości i chcecie je koniecznie zrobić to zamoczcie herbatniki w mleku - szybciej zmiękną)

Składniki:
  • 0,9 - 1 kg herbatników (ja kupuję 2 duże opakowania herbatników z lidla)
  • puszka masy kajmakowej
  • 2 budynie waniliowe (każdy na 0,5 l mleka)
  • 3 szklanki mleka
  • kostka miękkiego masła (takiego w temperaturze pokojowe)
  • 400 ml śmietanki kremówki
  • Odrobinę kakao do posypania wierzchu
Przygotowanie kremu:

 2,5 szklanki mleka wlewamy do garnka (najlepiej takiego, w którym potem będziemy mogli miksować budyń na krem) i zagotowujemy. W połowie szklanki rozpuszczamy obydwa budynie. Gdy mleko już się gotuje wlewamy powoli płyn z rozpuszczonymi budyniami i mieszamy do zgęstnienia.
Taką masę wystawiamy najlepiej na balkon (gdy jest zima) albo po prostu odstawiamy do ostygnięcia gdzieś w chłodne miejsce.

Jak budyń całkowicie ostygnie rozmiksowujemy go na puszystą masę i dodajemy masło. Całość dalej miksujemy do uzyskania puszystego, miękkiego kremu.

Przekładanie ciasta:

Najpierw wykładamy warstwę herbatników.
Na to połowę przygotowanego kremu budyniowego.
Ponownie herbatniki.
Teraz całą masę kajmakową.
Herbatniki.
Pozostałą część kremu budyniowego.
Ostatnia już warstwa herbatników.
Na samą górę wykładamy ubitą śmietankę kremówkę (ja polecam to zrobić bez cukru pudru ponieważ ciasto jest wystarczająco słodkie), którą posypujemy kakaem.

Ciasto jest już prawie gotowe.
Teraz wystarczy wstawić je na kilka godzin (najlepiej na całą noc) do lodówki żeby się przemacerowało.

Proste i pyszne.
Gorąco polecam!




niedziela, 21 grudnia 2014

Tort Sachera (Sachertorte)



Kto był w Wiedniu ten zna, a kto nie był - koniecznie musi spróbować :)
Tort Sachera jest czołowym przysmakiem (razem z Torcikiem Mozarta), którego należy skosztować będąc w stolicy w Austrii.
Jego historia jest dość ciekawa, bowiem w XIX wieku na dworze księcia Metternicha, pod nieobecność szefa kuchni młody czeladnik (zaledwie 16-o letni) podjął się zadania stworzenia nowego deseru dla bardzo wymagającego księcia i jego gości. Tort, który przygotował Franz Sacher tak się spodobał, że stał się głównym przysmakiem Metternicha.
Syn Franza - Eduard Sacher - wybudował hotel "Sacher", w którym podaje się po dziś dzień wynalazek Franza Sachera.

Tak naprawdę, nie do końca jest znana receptura tego Tortu, ponieważ oryginalny przepis jest bardzo dobrze chroniony przez właścicieli hotelu. Przepisu można się jedynie domyślać z corocznej listy podawanej przez hotel z wszystkimi zużytymi w danej ilości produktami.

Tort jest bardzo delikatny, bardzo czekoladowy i wbrew pozorom nie jest trudny. Jest świetny na poczęstunek w zbliżający się okres świąteczny i noworoczny.
Jego ''świetność'' polega na prostocie, a zarazem na tym, że nie jest mdły i z każdym kolejnym kawałkiem chce się go więcej i więcej i więcej...

Składniki:

CIASTO CZEKOLADOWE:
  • 2 tabliczki gorzkiej czekolady
  • 1 kostka miękkiego masła
  • niecała szklanka cukru (trochę więcej niż 3/4 )
  • 1,5 łyżeczki ekstraktu waniliowego
  • 7 jajek
  • 3/4 szklanki mąki pszennej
  • 1 łyżeczka proszku do pieczenia
  • 140 g migdałów
  • szczypta soli 
 Czekoladę rozpuszczamy w kąpieli wodnej i odstawiamy do ostygnięcia.
Miękkie masło (w temperaturze pokojowej) ucieramy na puszystą masę i dodajemy stopniowo cukier. Dokładnie miksujemy jakiś czas, aż cukier zacznie się rozpuszczać.
Następnie wlewamy do tego ostudzoną czekoladę i miksujemy do połączenia się składników.

Teraz musimy oddzielić białka od żółtek. Robimy to tak, że białka wbijamy w suchy, czysty garnek lub miskę, w której będziemy potem ubijać z nich pianę, natomiast żółtka dodajemy PO JEDNYM do masy czekoladowej i za każdym razem wmiksowujemy w ciasto. Gdy wszystkie żółtka są już wbite to dodajemy przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia oraz posiekane na drobno migdały (ja je zblendowałam). Wszstko miksujemy na jednolitą masę.

Pianę z białek ubijamy na najwyższych obrotach ze szczyptą soli na sztywną pianę (tak, że po odwróceniu garnka nam nie wypadnie).

Tak ubitą pianę musimy wmieszać w ciasto. Dodajemy ją stopniowo do masy czekoladowej i szybko ale delikatnie mieszamy. Najlepiej to robić drewnianą pałką lub łyżką.

Takie ciasto wylewamy do tortownicy na dole wyłożonej papierem do pieczenia i wstawiamy do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na 45-50 min. Zbliżając się do końca czasu należy sprawdzać patyczkiem drewnianym czy ciasto w środku jest jeszcze mokre, czy już nie. Jak jest to musimy czas jeszcze o kilka minut wydłużać, jak już jest suche to można wyjąć.
Wyjmujemy od razu i odstawiamy do ostygnięcia.

POLEWA CZEKOLADOWA:
  • 200 ml śmietanki kremówki
  • 200 g gorzkiej czekolady
  • 1,5 łyżeczki żelatyny 
  • 50 g masła 
Żelatynę namaczamy w łyżce zimnej, przegotowanej wody i odstawiamy do napęcznienia.
Śmietankę wlewamy do rondelka i zagotowujemy.
Czekoladę drobno siekamy.
Gdy śmietanka się zagotuje zdejmujemy ją z ognia i dodajemy czekoladę. Mieszamy aż się całkiem rozpuści. Następnie dodajemy żelatynę i również mieszamy do całkowitego rozpuszczenia.
Odstawiamy na dosłownie 5 min i po tym czasie dodajemy drobno pokrojone masło. Mieszamy do całkowitego rozpuszczenia.

Miskę z polewą wstawiamy do zimnej wody albo ( jeśli nie ma ostrych mrozów, jednak jest zimno) wystawiamy za okno lub na balkon i co jakiś czas mieszamy. Musimy uważać żeby nie zamarzła.

DODATKOWO:
  • 400 g dżemu morelowego (ja użyłam teraz brzoskwiniowego i też jest pycha :)
  • Można jakieś czekoladowe ozdoby z białej lub gorzkiej czekolady, aby ładnie ozdobić (pamiętajmy jednak, że ten tort jest bardzo elegancki i wykwintny, jego wspaniałość polega na minimalizmie więc to jest opcjonalne. Jeśli się zdecydujemy na ozdabianie to róbmy to z wdziękiem ;)
Słoiczek (albo słoiczki) z dżemem podgrzewamy z kąpieli wodnej aby dżem się zrobił płynny (robimy tak ponieważ nie trzeba wtedy nasączać dodatkowo ciasta. Płynny dżem będzie wystarczający do tego celu)
Tort przekrawamy na dwa blaty (ja odwróciłam go do góry nogami, ponieważ góra była lekko wypukła, a warto aby jednak był płaski).
Trochę ponad 3/4 dżemu wykładamy na dolny blat i dokładnie rozsmarowujemy. Przykrywamy to drugim blatem i na górę wykładamy resztę dżemu. Rozprowadzamy po całej górnej powierzchni.

Teraz musimy polać ciasto polewą.

Najlepiej wziąć tackę, która jest większa niż nasze ciasto, na niej położyć do góry dnem miskę, garnek lub rondelek (nie za wysokie) jednak muszą być delikatnie mniejsze niż ciasto. Na to dopiero kładziemy ciasto. Chodzi w tym o to, że podczas oblewania ciasta polewą, będzie ona nam spływać na tackę i będzie nam wygodniej to ciasto z każdej strony posmarować czekoladą. Ważna aby miska była odrobinę mniejsza od ciasta, ponieważ wtedy boki ciasta nam nie będą opadać w dół, a jednak miska nie będzie się brudzić od polewy. (pamiętajmy aby podstawić ją do góry dnem ponieważ w innym wypadku ciasto nam się zapadnie w środek miski czy garnka).

Tak oblane ciasto zostawiamy na jakieś 30 min aż polewa trochę zastygnie. Ona nigdy nie będzie do końca twarda. Będzie bardzo delikatna i miękka, dlatego nie wstawiajmy go z powrotem do blachy tylko połóżmy na paterze lub jakiejś dużej tacy.

Ciasto już jest gotowe :)


Ciasto trafiło w dziesiątkę. Zniknęło szybciej niż się spodziewałam. Jest proste, nie jest bardzo wyszukane smakowo, jednak jest bardzo eleganckie, minimalistyczne, a smak migdałów i ich lekka chrupkość nadają czegoś niesamowitego :)

Moim zdaniem niesamowitą sztuką jest wymyślić coś takiego smacznego, prostego i minimalistycznego.
Bo każdy może upiec tort z przeróżnymi posypkami, dodatkami, kremami i ogromem różnych, mieszających się smaków, jednak wymyślić coś co nie mdli, nie nudzi i ogromnie smakuje gdzie tak naprawdę głównymi składnikami jest czekolada i dżem morelowy to sztuka. Ogromne chapeau bas dla Franza Sachera ode mnie :)

A wam serdecznie torcik polecam!